Tenala

Posted by darren - diciembre 31st, 2016

Koordinater:

Tenala (finsk: Tenhola) er en tidligere kommune i landskapet Nyland i Finland coolest jerseys in college football. Kommunen hadde 3&503&2991&2 991 innbyggere i 1988. Tenala var tospråklig med svensk som majoritetsspråk (87 %).

I 1977 ble hoveddelen av Bromarv slått sammen med Tenala kommune. Tenala ble slått sammen med Ekenäs i 1993. Sammen med Ekenäs ble Tenala en del av den nydannede bykommunen Raseborg i 2009 meat tenderizer needles.

Askola · Borgnäs · Borgå · Esbo · Grankulla · Hangö · Helsingfors · Hyvinge · Högfors&nbsp

Colombia 2016 Home QUINTERO 11 Jerseys

Colombia 2016 Home QUINTERO 11 Jerseys

BUY NOW

$266.58
$31.99

;· Ingå · Kervo · Kyrkslätt · Lappträsk · Lojo  · Lovisa · Mäntsälä · Mörskom · Nurmijärvi · Pukkila · Raseborg · Sibbo · Sjundeå · Träskända  · Tusby · Vanda · Vichtis

Etiquetas: , ,

RE-AIM

Posted by darren - diciembre 31st, 2016

RE-AIM är ett ramverk för planering och utvärdering av folkhälsoinsatser av olika slag ingredients of meat tenderizer. Ramverket kan även användas till andra typer av insatser där det finns identifierbara målgrupper, t.ex. arbetsmarknadsinsatser. Ramverket är framtaget av Russel E. Glasgow m.fl.

RE-AIM som är en akronym, består av de fem dimensionerna:

Tillsammans utgör dimensionerna den totala hälsoeffekten som en folkhälsoinsats har. En folkhälsoinsats som är lyckosam i alla de fem dimensionerna kan betraktas som en framgångsrik folkhälsoinsats. Ett misslyckande i en av aspekterna leder till lägre eller uteblivna totalresultat. RE-AIM mäter resultat både på individnivå och organisations- eller samhällsnivå. Var och en av dimensionerna kan mätas på en intervallskala mellan 0 och 1 (om kvantifierbara data finns att tillgå).

Ramverket används oftast vid utvärderingar av insatser av folkhälsokaraktär inom olika områden. Exempel på insatser är forskningsprojekt inom hälso- och sjukvård eller lokala folkhälsoprojekt t shirt design football. RE-AIM har en webbsida på Virginia Tech där publicerade forskningsartiklar är tillgängliga.

Etiquetas: ,

Ejercicios para hacer después de la ginecomastia

Posted by darren - diciembre 31st, 2016

La ginecomastia es una condición en la cual los hombres de experiencia tejido mamario agrandado, similar a la de los pechos de una mujer

Brasil Mujeres Fútbol Brazalete Negro Color Blanco en l

Brasil 2015-16 Negro Color Blanco Popular Fútbol Brazalete

BUY NOW

€30.99
€8.99

.Ohio State University Medical Center Estados que la palabra ginecomastia literalmente se traduce a “los pechos femeninos” y ocurre cuando los hombres se someten a Extreme cambios hormonales.Estos cambios suelen ocurrir durante la infancia, la pubertad y la vejez.La cirugía de las opciones que existen para los hombres que están incómodos con el tamaño de sus pechos.Post cirugía de ginecomastia, doctores desaconsejan sobreexigirse y sugieren usar prendas de compresion de protección, dice gynecomastia.org.
Uno de los mas faciles formas de ejercicios es caminando.Aparte de 15 a 30 minutos por día y caminar y un lento a ritmo moderado.Esta opción es la mejor para las primeras dos semanas de post operación.Trabajo tu mismo hasta 30 minutos de caminar, pero deja de si usted experimenta dolor.
Tras la relajante para tu primer par de semanas después de la operación, comenzar lentamente un suave entrenamiento de calistenia básica compuesta de rutina.Pierna ascensores yacía a su lado con un brazo estirado hacia arriba y descansando en el suelo y el otro descansando sobre tu cuerpo.Levante la pierna de arriba aproximadamente tres a seis pulgadas y espere 30 segundos.Repita para el otro lado.Brazo ascensores selecciona la luz de pesas con mancuernas (de 3 a 5 lbs. Es mejor) y una en cada mano.Siéntate en el borde de una silla con la espalda recta.Levantar ambas manos son perpendicular a su cuerpo y paralelo al suelo.Espera 30 segundos y repetir como eres capaz.Hacer ejercicios suaves de estiramiento estiramiento que tu cuerpo es comodo con.Buenas opciones incluyen levantar tus brazos sobre tu cabeza y llegar tan alto como puedas y plegado en la cintura por lo que eres capaz.
Después de dos semanas de la luz de trabajo outs, puedes pasar a ejercicios cardiovasculares.Stick a ejercicios de cardiovascular de bajo impacto que son fáciles en el cuerpo pero aún así proporcionar un trabajo digno.Opciones de ejercicio como caminar a paso ligero, ya sea fuera o en una caminadora, bicicleta estacionaria workouts; y un entrenador eliptica programa.Centrarse en la elaboración de la mitad inferior de su cuerpo, que es mayormente afectada por la cirugia de ginecomastia.Evitar el levantamiento de pesas o trabajando en los brazos y el pecho hasta que hayas recuperado completamente de la cirugía y su médico está bien.

Etiquetas:

1946 en Suisse

Posted by darren - diciembre 31st, 2016

Chronologie de la Suisse

Chronologie de la Suisse

Samedi 5 janvier

Mardi 8 janvier

Jeudi 24 janvier

Vendredi 25 janvier

Vendredi 1er février

Dimanche 3 février

Dimanche 10 février

Dimanche 24 février

Lundi 25 février

Dimanche 3 mars

Dimanche 17 mars

Lundi 18 mars

Mercredi 20 mars

Dimanche 24 mars

Mardi 2 avril

Lundi 8 avril

Mercredi 17 avril

Mardi 30 avril

Dimanche 5 mai

Mercredi 8 mai

Lundi 20 mai

Mardi 28 mai

Dimanche 30 juin

Vendredi 7 juin

Mercredi 12 juin

Jeudi 20 juin

Jeudi 11 juillet

Samedi 20 juillet

Lundi 19 août

Vendredi 23 août

Dimanche 25 juillet

Dimanche 1er septembre

Jeudi 19 septembre

Jeudi 3 octobre

Samedi 12 octobre

Jeudi 17 octobre

Jeudi 14 novembre

Dimanche 17 novembre

Mercredi 27 novembre

Dimanche 1er décembre

Mercredi 4 décembre

Dimanche 8 décembre

Dimanche 15 décembre

toothpaste dispenser

Etiquetas: ,

Clinton (Wisconsin)

Posted by darren - diciembre 31st, 2016

Rock County

Clinton ist eine Gemeinde (mit dem Status „Village“) im Rock County im US-amerikanischen Bundesstaat Wisconsin. Im Jahr 2010 hatte Clinton 2154 Einwohner.

Clinton liegt im Süden Wisconsins, rund 5 km nördlich der Grenze zu Illinois. Der am Mississippi gelegene Schnittpunkt der drei Bundesstaaten Wisconsin, Iowa und Illinois liegt 163 km westlich.

Die geografischen Koordinaten von Clinton sind 42°33′28″ nördlicher Breite und 88°51′54″ westlicher Länge. Das Gemeindegebiet erstreckt sich über eine Fläche von 3,63 km².

Nachbarorte von Clinton sind Avalon (9 km nördlich), Fairfield (14,9 km nordöstlich), Darien (14& km ostnordöstlich), Sharon (17,4 km südöstlich), Poplar Grove in Illinois (24,5 km südlich), Beloit (15,2 km südwestlich) und Janesville (25,2 km nordwestlich).

Die nächstgelegenen Großstädte sind Wisconsins Hauptstadt Madison (86,8 km nordwestlich), Milwaukee (107 km nordöstlich), Chicago (148 km südöstlich) und Rockford (46,8 km südsüdwestlich).

Etwa einen Kilometer nördlich der Stadtgrenze von Clinton verläuft in West-Ost-Richtung die Interstate 43, die Milwaukee mit Rockford verbindet. Der Wisconsin State Highways 140 verläuft in Nord-Süd-Richtung als Hauptstraße durch das Zentrum von Clinton. Alle weiteren Straßen sind untergeordnete Landstraßen, teils unbefestigte Fahrwege sowie innerörtliche Verbindungsstraßen.

In Clinton treffen zwei Eisenbahnstrecken der Union Pacific Railroad zusammen.

Mit dem Southern Wisconsin Regional Airport in Janesville liegt 19,8 km westnordwestlich ein kleiner Flughafen. Die nächsten Verkehrsflughäfen sind der Dane County Regional Airport in Madison (96,2 km nordnordwestlich) und der Chicago Rockford International Airport (53,5 km südsüdwestlich).

Nach der Volkszählung im Jahr 2010 lebten in Clinton 2154 Menschen in 801 Haushalten. Die Bevölkerungsdichte betrug 593,4 Einwohner pro Quadratkilometer. In den 801 Haushalten lebten statistisch je 2,58 Personen.

Ethnisch betrachtet setzte sich die Bevölkerung zusammen aus 92,9 Prozent Weißen, 0,6 Prozent Afroamerikanern, 0,1 Prozent amerikanischen Ureinwohnern, 0,3 Prozent Asiaten sowie 4,3 Prozent aus anderen ethnischen Gruppen; 1,8 Prozent stammten von zwei oder mehr Ethnien ab. Unabhängig von der ethnischen Zugehörigkeit waren 8,0 Prozent der Bevölkerung spanischer oder lateinamerikanischer Abstammung carlomagno socks wholesale.

27,6 Prozent der Bevölkerung waren unter 18 Jahre alt, 57,4 Prozent waren zwischen 18 und 64 und 15,0 Prozent waren 65 Jahre oder älter. 51,5 Prozent der Bevölkerung war weiblich.

Das mittlere jährliche Einkommen eines Haushalts lag bei 48.871 USD. Das Pro-Kopf-Einkommen betrug 22.409 USD. 9,0 Prozent der Einwohner lebten unterhalb der Armutsgrenze.

Citys:
Beloit | Brodhead | Edgerton | Evansville | Janesville | Milton

Villages:
Clinton | Footville | Orfordville

Census-designated place (CDP):
Hanover

Andere Unincorporated Communities:
Afton | Anderson | Avalon | Avon | Belcrest | Bergen | Cainville | Charlie Bluff | Cooksville | Crestview | Emerald Grove&nbsp substitute meat tenderizer;| Fairfield | Foxhollow | Fulton | Indianford | Johnstown | Johnstown Center | Koshkonong | Leyden | Lima Center | Magnolia | Maple Beach | Newark | Newville | Porters | Shopiere | Stebbinsville | Tiffany | Union | Victory Heights

Liste der Ortschaften in Wisconsin

Etiquetas: ,

Bob Marley & The Wailers

Posted by darren - diciembre 31st, 2016

Bob Marley & The Wailers (w latach 1963–73 The Wailers) – jamajska grupa muzyczna wykonująca muzykę reggae, a w początkowym okresie działalności ska i rocksteady; założona na początku 1963 roku w Kingston przez Boba Marleya, Bunny’ego Livingstona, Petera Tosha, Juniora Braithwaite’a, Beverley Kelso oraz Cherry Green.

Twórczość formacji powszechnie uważana jest za klasykę muzyki roots reggae. Skład zespołu ulegał na przestrzeni lat wielokrotnym zmianom, jednak jego niekwestionowanym liderem niemal nieprzerwanie pozostawał Marley; z tego powodu wszystkie najpopularniejsze utwory Wailersów, niejednokrotnie notowane w czołówkach brytyjskich i amerykańskich list przebojów, kojarzone są zazwyczaj wyłącznie z jego nazwiskiem. Po śmierci Marleya w roku 1981, część instrumentalistów postanowiła kontynuować tradycje zespołu i do dziś nagrywa i koncertuje jako The Wailers Band.

Początki formacji sięgają roku 1962, kiedy to Marley, Tosh i Livingston (przyjaciele z Trenchtown, największych slumsów stolicy Jamajki) spotykali się na organizowanych przez Joego Higgsa darmowych warsztatach muzycznych dla początkujących wokalistów. Cała trójka szybko zyskała uznanie w oczach Higgsa, który postanowił roztoczyć poważną opiekę nad ich dalszą karierą. Wkrótce Marley, który jako jedyny spośród nich posiadał jakiekolwiek doświadczenie w nagrywaniu piosenek (producent Leslie Kong wydał parę miesięcy wcześniej kilka jego singli, jednak przeszły one bez echa) zaprosił do grupy jeszcze jednego chłopaka z sąsiedztwa, Juniora Braithwaite’a, by śpiewał razem z nim główne partie, oraz dwie znajome dziewczyny, Beverley Kelso i Cherry Green, których zadanie miało polegać na udzielaniu się w chórkach; Marley chciał w ten sposób nadać formacji brzmienie w klimacie nowoorleańskiego rhythm and bluesa. Opracowując własny zestaw piosenek dla Higgsa, młodzi muzycy ćwiczyli przez kilka tygodni na podwórzu kamienicy przy Second Street, gdzie mieszkali Marley i Livingston. Często spotykali się również na wspólnych próbach w nawie pobliskiego kościoła baptystycznego Ebenezer Church; jedyny akompaniament stanowiła dla nich wypożyczona od pastora stara gitara akustyczna, na której przygrywał Tosh. W ten sposób do końca 1963 roku cała szóstka nastolatków stworzyła zgrany zespół, początkowo nazwany The Teenagers, później The Wailing Rudeboys, The Wailing Wailers i ostatecznie – The Wailers.

W młodości zaczęliśmy tak samo jak ludzie z Biblii, od wielkiego exodusu, od ucieczki… Nazwaliśmy się The Wailers (lamentujący, zawodzący), bo zrodziła nas rozpacz.

Tymczasem wkrótce po uzyskaniu przez Jamajkę niepodległości w sierpniu 1962 roku, jeden z najważniejszych producentów muzycznych na wyspie, Clement “Sir Coxsone” Dodd, otworzył swoje własne studio nagraniowe, znane odtąd jako Studio One. Dzięki bliskiej znajomości Marleya z grającym dla Sir Coxsone’a perkusistą Alvinem “Seeco” Pattersonem, Wailersom udało się umówić na przesłuchanie u Dodda. Odbyło się ono w grudniu 1963 roku, tuż przed świętami Bożego Narodzenia, w świeżo wykończonym pomieszczeniu studyjnym przy Brentford Road 13. Grupa zaprezentowała Sir Coxsone’owi swój dotychczasowy repertuar, z którego najbardziej przypadł producentowi do gustu utwór “Simmer Down”, będący przestrogą dla młodocianych chuliganów z getta (tzw. rudeboys). Dodd podpisał z zespołem kontrakt, dający mu wyłączne prawa do wydawanie ich płyt i działań w roli menedżera; w zamian młodzi wokaliści mieli otrzymywać 20 funtów za nagranie każdej jednej strony singla. Nazajutrz została zorganizowana pierwsza sesja nagraniowa, w czasie której zarejestrowane zostały, oprócz wspomnianej “Simmer Down”, również dwie inne piosenki ska: “I Am Going Home” oraz “Do You Remember”. Podczas nagrań Wailersom akompaniowali najlepsi muzycy sesyjni pracujący wówczas dla Studia One, w większości przyszli założyciele najsłynniejszej supergrupy ska wszech czasów, The Skatalites.

Na debiutancki singel grupy Sir Coxsone wybrał “Simmer Down”, wydając go pod koniec 1963 roku w nakładzie 300 sztuk. Utwór szybko zrobił furorę na potańcówkach sound systemów, zaś na przełomie stycznia i lutego 1964 roku znalazł się na szczycie jamajskiej listy przebojów radia JBC. Szybki i niespodziewany sukces zaowocował kolejnymi sesjami w Studio One i następnymi singlami dla Sir Coxsone’a, który przyznał młodym wokalistom dodatkową, oprócz tantiem, tygodniową pensję w wysokości 3 funtów na osobę. Wkrótce załatwił także grupie występ na prestiżowym konkursie talentów w teatrze Majestic, gdzie zajęła drugie miejsce tylko minimalnie przegrywając z zespołem The Uniques. Natomiast pod koniec 1965 roku Dodd nakładem swojego labelu Studio One wydał debiutancką płytę długogrającą zespołu pt. The Wailing Wailers (co charakterystyczne dla ówczesnego jamajskiego rynku muzycznego, krążek zawierał jedynie kompilację najlepszych wydanych wcześniej singli).

Jesienią 1964 roku grupę opuścił 15-letni wówczas Braithwaite, który wyemigrował z Jamajki aby dołączyć do mieszkających w Chicago rodziców. Na krótko przed odlotem, zdążył po raz pierwszy i jedyny zaśpiewać jako główny wokalista formacji w zarejestrowanym w Studio One utworze pt. “It Hurts To Be Alone”. Od czasu wyjazdu Braithwaite’a umocniła się pozycja Marleya jako niekwestiowanego lidera The Wailers; wpływ na to miała także jego wyjątkowa charyzma oraz szczególne względy, jakimi darzył go Sir Coxsone po sukcesie “Simmer Down”. Mimo to, w lutym 1966 roku Marley również wyleciał do Stanów Zjednoczonych, gdzie oczekiwała go matka, pragnąca by się tam ustatkował. Sam wokalista miał zaś nadzieję zarobić w Ameryce wystarczającą sumę pieniędzy do otwarcia w Kingston własnej wytwórni muzycznej i uniezależnienia się od Sir Coxsone’a, który narzucał Wailersom swoją wizję twórczości artystycznej, ukierunkowaną na jak największy przychód ze sprzedaży singli.

Podczas gdy Marley imał się różnych prac dorywczych w USA, grupa kontynuowała nagrania dla Dodda, szybko adaptując się do wymuszonych zmian w składzie; rola głównego wokalisty przypadła Bunny’emu, drugi wokal objął Tosh, natomiast w chórkach udzielała się żona Boba, Rita, i jej kuzyn Constantine “Dream” Walker (zarówno Beverley Kelso, jak i Cherry Green odeszły w międzyczasie z różnych powodów). W takim zestawieniu Wailersi nagrali szereg nowych piosenek ska (m.in. “Can’t You See” “Dancing Shoes”, “Dream Land”, “Hoot Nanny Hoot”, “Let Him Go”, “Rolling Stone”, “Sinner Man”, “What Am I Supposed To Do”, “When the Well Runs Dry” oraz “Who Feels It Knows It”, najbardziej znany utwór z tego okresu). Występowali również w jednym z miejskich teatrów jako support przed koncertami amerykańskich gwiazd R&B: śpiewaczki Betty Everett i samego Bena E. Kinga, współzałożyciela legendarnej grupy The Drifters.

W październiku 1966 roku na Jamajkę niespodziewanie powrócił Marley, przerażony otrzymaniem wezwania na amerykańską wojskową komisję poborową i prawdopodobnym w konsekwencji wysłaniem na wojnę w Wietnamie. Przywiózł ze sobą dzienniczek pełen nowych kompozycji, pisanych w chwilach wolnych od pracy, dodając w ten sposób niezbędnego zespołowi powiewu świeżości. Materiał ten został zaaranżowany przez Sir Coxsone’a w nowo powstałym, wolniejszym rytmie rocksteady, stopniowo zastępującym ska na miejscu najpopularniejszego na wyspie stylu muzycznego. Single te odniosły przeciętny sukces, tracąc na popularności z powodu braku promocji ze strony Dodda, który wolał skupić swoje zabiegi marketingowe na formacjach The Gaylads i The Heptones, jak również na wschodzącej nowej gwieździe rocksteady, Altonie Ellisie.

Widząc w słabnącym zainteresowaniu Sir Coxsone’a szansę na rozwój artystyczny, Marley nawiązał współpracę z innym znanym producentem, Clancym Ecclesem, operującym w Dynamic Sounds Studio. Postanowił również sam zająć się dystrybucją nagrań, raz otwierając własny kiosk płytowy, innym razem osobiście rozwożąc winyle po sklepach na rowerze usa womens soccer t shirts. Żadna z tych inicjatyw nie przyniosła jednak zamierzonych efektów, wobec czego zniechęcony Marley coraz więcej czasu spędzał z żoną i adoptowaną córeczką na odziedziczonej po zmarłym dziadku farmie w rodzinnej wsi Nine Mile. Z kolei Tosh i Livingston, będąc w finansowych tarapatach i potrzebując dostępu do studia nagraniowego, jeszcze przez jakiś czas podtrzymywali chłodne relacje z Doddem. Ostatecznie, współpraca została zerwana po awanturze w siedzibie Studia One, zakończonej interwencją policji (poszło o to, że producent zażyczył sobie od Tosha, by ten zagrał partię na pianinie zamiast nieobecnego muzyka sesyjnego, co wokalista uznał za zniewagę). Na domiar złego, niedługo potem Livingston został aresztowany pod zarzutem posiadania marihuany i spędził 14 miesięcy w więzieniu.

Zrujnowana reputacja Wailersów sprawiła, że jedynym producentem, jaki chciał podjąć się wydania nowego materiału zespołu, okazał się być Leslie Kong, który niegdyś oszukał początkującego Marleya, odmawiając mu zapłaty za kilka nagrań. W latach 1969-1970 Kong zarejestrował pod szyldem swojego labelu Beverley’s serię nowych singli zespołu z pogranicza rocksteady i wczesnego reggae. Krążki te nie przyjęły się jednak na sound systemach, wobec czego Kong wytłoczył większy nakład tylko kilku z nich (m.in. “Can’t You See”, “Caution”, “Do It Twice”, “Soon Come”, “Soul Shakedown Party”) uzyskując niewielki dochód i kończąc na tym krótki epizod współpracy z grupą. Niektóre z tych utworów ukazały się także na rynku brytyjskim, za pośrednictwem wytwórni Trojan i Summit. Jak się okazało, opuszczenie wydawniczego imperium Sir Coxsone’a pozostawiło Wailersów na marginesie rynku muzycznego.

Mniej więcej w tym samym czasie Studio One opuścił także pracujący dla Dodda producent i kierownik Coxsonowskiego sound systemu Downbeat, Lee “Scratch” Perry, cieszący się złą sławą nieprzewidywalnego człowieka bez zahamowań i awanturnika (odchodząc, wydał dwa mściwe single pod adresem byłego pracodawcy; oba stały się bestsellerami). Perry założył własny zespół studyjny pod nazwą The Upsetters, w składzie: Alva “Reggie” Lewis, Glen “Capo” Adams oraz bracia Aston “Family Man” Barrett i Carlton “Carly” Barrett. W roku 1969 zostali oni pierwszą jamajską grupą instrumentalną, jaka odbyła trasę koncertową po Wielkiej Brytanii. Po powrocie z tournée, niezadowoleni ze stawek płaconych im przez Perry’ego instrumentaliści spotkali się z Wailersami, którzy zaprosili ich na wspólną sesję nagraniową do piosenki Marleya pt. “My Cup”. Obie grupy, połączone wspólną niechęcią do panujących na rynku muzycznym układów, szybko nawiązały współpracę i za namową Marleya Upsettersi opuścili Perry’ego i dołączyli do The Wailers. Rozwścieczony z tego powodu producent groził Marleyowi śmiercią, lecz gdy wreszcie doszło do ich spotkania twarzą w twarz, nie zakończyło się ono rozlewem krwi, tylko nagraniem hitowego utworu “Small Axe”. W ten sposób Wailersi, uzupełnieni o czwórkę instrumentalistów, przeszli pod egidę wytwórni Perry’ego, Upsetter Records.

Kierując dalszą karierą The Wailers, Perry ukierunkował brzmienie zespołu w stronę reggae, stawiając na ostre brzmienie gitary rytmicznej, perkusyjny one-drop style i dominujący bas, całkowicie natomiast rezygnując z sekcji dętej. Na początku lat siedemdziesiątych zarejestrował w wynajmowanym od Vincenta “Randy’ego” China Studio 17 kilkanaście całkowicie nowych utworów formacji. Większość z nich osiągnęła błyskawiczny sukces jako single, wobec czego Perry wydał je w formie dwóch albumów: Soul Rebels (1970) oraz Soul Revolution (1971); drugi z tych krążków Perry osobiście zaaranżował również w wersji dubowej, która ukazała się pod tytułem Soul Revolution Part II. Niespodziewane znalezienie się Wailersów na topie wykorzystał także Kong, kompilując nagrane dla niego parę lat wcześniej single rocksteady i wydając je na nowo w postaci albumu The Best of the Wailers (1971).

Jako lider zespołu, Marley zyskał status gwiazdy na Jamajce, pozostawał jednak zupełnie nieznany na amerykańskim i brytyjskim rynku muzycznym. Dzięki znajomości z amerykańskim wokalistą Johnnym Nashem podpisał kontrakt z wytwórnią JAD Records i pod koniec 1970 udał się do Szwecji, by wziąć udział w pracach nad ścieżką dźwiękową do filmowego melodramatu pt. Want So Much To Believe z Nashem w roli głównej. Kilka miesięcy później przeniósł się do Londynu, gdzie miał nagrać część materiału na nowy album Nasha. Menedżer wytwórni, Danny Sims, postanowił wykorzystać okazję i ściągnął do Anglii także pozostałych Wailersów, obiecując im zorganizowanie dużej trasy koncertowej po kraju. W rzeczywistości, tournée okazało się być serią występów w londyńskich klubach i kilku szkołach na prowincji, zaś muzycy trafili do studia by wspomóc nagrywanie płyty Nasha.

Album ten, zatytułowany I Can See Clearly Now, ujrzał światło dzienne w lipcu 1972 roku i zebrał znakomite recenzje, zwłaszcza w Stanach Zjednoczonych. Tymczasem niepewni dalszej przyszłości Wailersi pomieszkiwali w tanich londyńskich hotelach, a potem w wynajmowanym domu bez ciepłej wody w dzielnicy Bayswater; na domiar złego, któregoś dnia okazało się, że Nash i Sims potajemnie wyjechali na Florydę, by tam pracować nad nowym projektem. Pozostawieni sami sobie w obcym kraju i pozbawieni nawet środków na bilet powrotny na Jamajkę muzycy zwrócili się do niezależnego promotora Brenta Clarka, aby ten spróbował uratować choć trochę z obiecywanego im wielkiego europejskiego tournée. Clark zwrócił się o pomoc w tej sprawie do Chrisa Blackwella, właściciela prężnie rozwijającej się wytwórni Island Records thermos water bottle stainless steel, który swego czasu jako pierwszy wydał kilka singli Marleya i The Wailers na rynku brytyjskim. Blackwell pożyczył muzykom 8 tysięcy funtów w formie zaliczki na poczet nagrania dla jego wytwórni nowej płyty.

Dzięki uzyskanym w ten sposób pieniądzom Wailersi powrócili do Kingston, gdzie natychmiast wynajęli czas studyjny w Dynamic Sounds Studio i pod kierunkiem Marleya zabrali się do pracy nad materiałem na płytę dla Island. Krążek, zatytułowany Catch a Fire, ukazał się w kwietniu 1973 roku, zbierając wiele przychylnych recenzji. Był to jednocześnie pierwszy w historii album reggae zawierający wyłącznie premierowe nagrania studyjne, nie zaś jedynie kompilację wydanych uprzednio singli. Jako wsparcie promocyjne dla krążka zorganizowana została trasa koncertowa po Wielkiej Brytanii i USA, Catch a Fire Tour (tłumacząc to panującym w Ameryce Północnej przenikliwym zimnem, udziału w drugiej części trasy odmówił Livingston, którego zastąpił ściągnięty awaryjnie z Kingston Joe Higgs). Ponadto, w październiku Wailersi mieli towarzyszyć popularnej amerykańskiej grupie rockowej Sly and the Family Stone jako support przed pięcioma koncertami; szybko jednak zrezygnowano z ich usług po tym, jak na pierwszym koncercie w Las Vegas całkowicie przyćmili swoim występem główną gwiazdę wieczoru.

Zarobione dzięki współpracy z Blackwellem pieniądze pozwoliły Marleyowi na otwarcie przy King Street 127 w Kingston własnej wytwórni muzycznej, nazwanej od jego pseudonimu Tuff Gong; od tej pory wydawał jej nakładem produkcje Wailersów na Jamajce. Październik 1973 roku przyniósł wydanie kolejnego longplaya, nagranej w Harry J Studio płyty Burnin’, na której znalazły się m.in. takie przeboje jak “Burnin’ and Lootin'”, “Get Up, Stand Up” czy też “I Shot the Sheriff”. Na promującą krążek trasę koncertową Burnin’ Tour grupa ponownie wyruszyła w składzie Marley-Tosh-Higgs; kolejna ze strony Livingstona odmowa uczestniczenia w tournée stała się zarzewiem otwartego konfliktu pomiędzy nim a Blackwellem. Jednocześnie producent popadł w zatarg z Toshem, wywołany brakiem porozumienia w sprawie warunków wydania solowej płyty wokalisty, jak również po prostu podziału zysków.

Wydarzenia te uznano za oficjalne powody odejścia Tosha i Livingstona z The Wailers na początku 1974 roku. Mimo to, prawdziwe przyczyny rozpadu grupy nie są do końca jasne; według jednej z wersji wydarzeń Blackwell świadomie dążył do rozbicia jedności zespołu, celowo promując go jako “Bob Marley & The Wailers”, natomiast inna teoria głosi, że to Marley chciał pozbyć się konkurencji wewnątrz grupy, pragnąc zostać jej jedyną twarzą. Faktem jest, iż pomiędzy Marleyem i Toshem panowała napięta atmosfera już od czasu wydania przez Lee Perry’ego albumów zespołu właśnie pod szyldem “Bob Marley & The Wailers”.

Przed tymi wielkimi koncertami występowaliśmy jako “The Wailers”, i każdy wiedział, że jest to Bob, Bunny, i ja. Raptem okazało się, że jest “Bob Marley and The Wailers” i ani ja, ani Bunny nie mieliśmy już nic do powiedzenia. Gdy rozpoczęła się kariera Boba, zaczęliśmy stanowić tylko tło dla niego. Musieliśmy więc zacząć samodzielną pracę i dlatego postanowiliśmy się rozstać, bowiem każdy z nas coś robił i nie było powodu, dla którego wszystko miałoby być firmowane przez Marleya.

Odejście Tosha i Livingstona nie wywarło większego wrażenia na Marleyu, który szybko zorganizował zespół na nowo, tym razem już oficjalnie pod nazwą Bob Marley & The Wailers. Miejsce Tosha i Livingstona zajął żeński chórek I Threes, w którego skład weszły Rita oraz dwie jej koleżanki, utalentowane wokalistki Judy Mowatt i Marcia Griffiths. W grupie pozostali tworzący sekcję rytmiczną bracia Barrett small reusable water bottles, do których dołączył przyjaciel Marleya, perkusista Alvin “Seeco” Patterson oraz amerykański gitarzysta Al Anderson. W tym składzie zespół zarejestrował w studiu Harry’ego J materiał na nową płytę; na instrumentach klawiszowych gościnnie zagrał Bernard “Touter” Harvey, zastępując Earla “Wire” Lindo, który wyjechał do USA by nagrywać i koncertować z gwiazdą bluesa, Taj Mahalem. Wydany w październiku 1974 roku krążek Natty Dread zawierał kolejne wielkie przeboje (m.in. “Lively Up Yourself” oraz “No Woman, No Cry”) i był promowany następną trasą koncertową po Ameryce Północnej i Wielkiej Brytanii, Natty Dread Tour. Otwierający brytyjską część trasy występ w sali balowej londyńskiego Lyceum Theatre został zarejestrowany i wydany nakładem Island/Tuff Gong jako pierwszy oficjalny album koncertowy Wailersów.

4 października 1975 roku Don Taylor, nowy menedżer Marleya i zespołu z ramienia Island, zorganizował na Stadionie Narodowym w Kingston wspólny koncert charytatywny The Wailers i Steviego Wondera, amerykańskiej gwiazdy muzyki pop (zob. Wonder Dream Concert). Na scenie pojawili się wraz z Marleyem także Tosh i Livingston; był to pierwszy i zarazem ostatni wspólny występ oryginalnego składu grupy od czasu rozłamu w roku 1974. Natomiast rok 1976 przyniósł kolejny album studyjny formacji, zatytułowany Rastaman Vibration. Nagrania zostały zarejestrowane częściowo w Harry J Studio, a po części także w studiu Joego Gibbsa; stylistycznie, krążek przybliżył brzmienie zespołu do muzyki rockowej. Na klawiszach zagrał Tyrone “Organ D” Downie, który od tej pory na stałe dołączył do ekipy instrumentalistów The Wailers. W sesjach nagraniowych udział wziął także nowy gitarzysta, związany wcześniej z muzyką bluesową Donald Kinsey, zajmując miejsce Andersona, który postanowił poświęcić się współpracy z Peterem Toshem. Dodatkowo, wsparł go inny znany gitarzysta sesyjny, Earl “Chinna” Smith; obaj uczestniczyli w promującym album tournée Rastaman Vibration Tour, które po raz pierwszy objęło także inne europejskie kraje: Niemcy, Szwecję, Holandię oraz Francję.

W grudniu 1976 roku Marley został postrzelony w ramię w wyniku zamachu, zorganizowanego przez nieznanych zleceniodawców. Podczas strzelaniny ciężko ranna została również Rita, a także Don Taylor oraz przyjaciel Marleya, Lewis Griffith. Po kilkumiesięcznym okresie rekonwalescencji w USA, Marley udał się wraz z zespołem do Londynu, by tam w studiu Island pracować nad kolejnym albumem studyjnym. Skład grupy zasilił wówczas nowy gitarzysta, Junior Marvin. Zajął on miejsce Kinseya, który opuścił zespół w obawie o swoje bezpieczeństwo (był świadkiem strzelaniny w domu Marleya, jednak nie ucierpiał, gdyż schował się za dużym metalowym pudłem od sprzętu w bocznym pokoju). Krążek zatytułowany Exodus ujrzał światło dzienne na początku czerwca 1977 roku. Znalazły się na nim kolejne wielkie przeboje, takie jak tytułowy utwór “Exodus”, “Jamming”, “Natural Mystic”, “One Love”, czy też “Three Little Birds”. Trasa koncertowa Exodus Tour została przerwana pod sam koniec jej europejskiej części, ze względu na niedyspozycję Marleya, który poważnie zranił się duży palec u nogi w czasie towarzyskiego meczu piłki nożnej w Paryżu. Planowane występy w Ameryce Północnej najpierw przełożono, a następnie definitywnie odwołano.

Wiosną 1978 roku ukazała się dziesiąta już płyta formacji pt. Kaya, niemal w całości poświęcona tematyce miłosnej. W kwietniu, po raz pierwszy od czasu zamachu na Marleya Wailersi wystąpili na Jamajce, biorąc udział w koncercie One Love Peace na Stadionie Narodowym w Kingston. W trakcie występu Marley wykonał pamiętny gest, łącząc w uścisku dłonie skłóconych polityków: premiera Michaela Manleya i przywódcy opozycji Edwarda Seagi. Z początkiem maja ruszyła trasa koncertowa Kaya Tour; w jej trakcie do zespołu ponownie dołączyli Al Anderson oraz Earl Lindo, który parę miesięcy wcześniej powrócił z USA. Nagrania dokumentujące fragmenty czerwcowych występów w Paryżu zostały w lutym 1978 roku wydane przez Island jako dwupłytowy album koncertowy Babylon by Bus, uznawany dziś za najważniejszy w historii krążek live z muzyką reggae. Sukces płyty osiągnął takie rozmiary, że postanowiono poświęcić jej osobne tournée promocyjne Babylon by Bus Tour, w ramach którego do krajów odwiedzonych przez Marleya i The Wailers dołączyły Japonia, Australia oraz Nowa Zelandia.

Październik 1979 roku to premiera kolejnego albumu studyjnego – Survival; stanowił on pierwszą część planowanej przez Marleya muzycznej trylogii. Tym razem, trasa koncertowa Survival Tour niemal w całości skupiła się na USA i Kanadzie, jedynie pod sam koniec zahaczając o Trynidad i Tobago, Bahamy oraz Gabon (był to pierwszy występ zespołu w Afryce). Druga część trylogii, zatytułowana Uprising, ujrzała światło dzienne w czerwcu 1980 roku; w nagraniach. Krążek ten, znany przede wszystkim z piosenek “Coming in from the Cold”, “Could You Be Loved” oraz “Redemption Song”, okazał się być ostatnim wydanym za życia Marleya, zmagającego się już wówczas z rozsianą chorobą nowotworową. Pomimo fatalnego stanu zdrowia wokalisty, grupa wyruszyła na tournée Uprising Tour, którego europejska część była największą trasą koncertową roku na Starym Kontynencie.

20 września 1980 roku, wkrótce po rozpoczęciu amerykańskiej części trasy, Marley zasłabł podczas porannego joggingu w nowojorskim Central Parku; pomocy udzielił mu biegnący razem z nim przyjaciel, Alan “Skilly” Cole. Trzy dni później, w sali Teatru Stanleya w Pittsburghu Marley po raz ostatni wystąpił z Wailersami na żywo (koncert ten został udokumentowany na dwupłytowym wydawnictwie Live Forever). Podczas występu był tak osłabiony, że mimo nacisków ze strony agencji promującej, tournée zostało następnego dnia niezwłocznie przerwane. Marley podjął kolejne próby leczenia w kilku różnych klinikach onkologicznych, jednak ze względu na zaawansowane stadium choroby nie mogły one przynieść pozytywnego efektu. Zmarł 11 maja 1981 roku w szpitalu Cedars of Lebanon w Miami (obecnie Jackson Memorial Hospital). W maju 1983 roku, niemal dokładnie dwa lata po śmierci wokalisty, nakładem Island ukazał się ostatni album studyjny formacji, domykający trylogię krążek Confrontation. Wliczając również pozostałe płyty wydane już po śmierci Marleya, dyskografia zespołu obejmuje 13 albumów studyjnych, 5 albumów koncertowych oraz kilkadziesiąt różnego rodzaju kompilacji. Łącznie 24 single były notowane na amerykańskiej i brytyjskiej liście przebojów, jednak żaden z nich nigdy nie znalazł się na szczycie.

Etiquetas: , ,

¡Me voy a vivir con mi novio!¡Hurra!… creo que…

Posted by darren - diciembre 31st, 2016

Randi KEST, un editor con el descubrimiento de salud sitio web, está en la agonía de mudarse con su novio después de cuatro años de noviazgo.Su serie ocasional explorará el bueno, malo y feo de convivir con su otro significativo.
Ya han pasado cuatro años.Cuatro.No dos, no tres.Pero cuatro.Entonces crees que estaría listo.Después de todo, ha sido 203 semanas, o 1460 días (dar o tomar un dia o dos).Pero como los montones de cajas comienzan a levantarse de cada esquina de mi apartamento y yo cuidadosamente ordenar mis pertenencias en dos montones, uno marcado House, una marcada Storage – Me golpea…Y duro.Mis días como una sola muchacha encima.¡Me voy a vivir con mi novio!
Es algo que siempre he mirado con interés: llegando a casa del trabajo cada noche a mi novio es cara sonriente, la cena esperando en la mesa, las velas ardiendo – noches llenas de risas y hombro frota – el material del que se hacen recuerdos.
Ahhhhh…
¿Entonces, por qué el pensamiento de cohabitación tomar un giro repentino “Nightmare Alley”?
Es gracioso.Los meses que conducen a la “gran movimiento” se llenaron con proyectos de trabajo, baby showers, duchas de la boda, los cumpleaños y las enfermedades, así que la idea de vivir juntos nunca realmente hundido.Pero justo días antes de que el piso iba a llegar

Nitrocharge 1.0 Carnaval Hombres Botines De Fútbol Azul en l

Nitrocharge 1.0 Carnaval 2015-16 Azul Adidas Botines De Fútbol

BUY NOW

€236.99
€70.99

, se hace clic.
No habría más privado Marathon sofá viendo la realidad muestra sesiones consecutivas.No más canciones y rutinas de baile en frente de mi dormitorio espejo sin miedo de ser atrapado.No más larga hora Yap sesiones con mis dos mejores amigos de Nueva Jersey sobre todos nuestros High School flechazo.Ya no sería capaz de lanzar mis zapatos, bolso y chaqueta en una pila en el suelo justo dentro de la puerta el segundo entro desde el trabajo.Ya no iba a ser capaz de mi pila de moda (y rumores) revistas en una torre más alta que yo.Ya no iba a vivir a-l-o-n-e. y lo más importante, ya no tendría cuatro – count ‘em, cuatro – closets a mí mismo.Y la mayoria de cada mujer puede apreciar que nada menos que un amplio espacio en el armario es una receta para el desastre.Y ni siquiera me inicio en el cuarto de baño.
A mi por ser “vida perfecta” se estaba convirtiendo en humedecida por una nube oscura, siniestra.Estaba mirando el miedo de compromiso Square en la cara y me empezó a preguntar si mi decisión era correcta.¿Pero fue esta pensado que realmente me – Qué podría pasar?No ayuda que apenas dos semanas antes de nuestro gran día, recibí una llamada de mi amigo cercano cuyo novio se mudó un mes después de que se mudó – Después de dos años y medio de citas.
De hecho, a vivir con tu otro significativo es bastante serio.Estoy a sólo dos días de besar a mi despedida de Hood, adiós.¿Voy a hacer eso?¡Stay tuned!

Etiquetas:

Angelo di Monteverde

Posted by darren - diciembre 31st, 2016

Angelo di Monteverde – o Angelo della Resurrezione – è il nome con cui viene indicata la statua di angelo che decora una delle monumentali tombe più conosciute (quella della famiglia Oneto) al Nicchione XIII del Porticato superiore a ponente, all’interno del cimitero di Staglieno di Genova.

È una delle opere più conosciute dello scultore italiano Giulio Monteverde (1837 – 1917) che la realizzò, insieme al monumento funebre, nel 1882, quindi nella sua piena maturità. Fra le opere scultoree che rappresentano angeli (numerose altre sono quelle che decorano tombe all’interno della necropoli genovese), l’Angelo di Monterverde è considerato uno dei momenti più alti della scultura di genere.

A commissionare l’opera fu Francesco Oneto, un benestante commerciante presidente della Banca Generale, che intendeva in tal modo onorare la memoria della sua famiglia bottle belt.

Dall’angelo raffigurato nella statua traspare una forte carica di emotività sensuale che rompe con gli schemi scultorei fino ad allora in voga: sebbene l’angelo regga con la mano destra la tromba del giudizio universale, la sua postura ed il suo sguardo imperscrutabile hanno tutt’altro che un aspetto consolatorio, come ci si aspetterebbe da una figura angelica, facendolo apparire per contro lontano e distaccato rispetto all’evento di cui è muto testimone.

L’originalità del capolavoro di Monteverde (che aveva già realizzato nel 1868 a Staglieno il monumento Pratolongo ed avrebbe poi scolpito nel 1893 quello per la Tomba Celle) ha stimolato nel tempo la fantasia di numerosi altri scultori, fino a creare un vero e proprio stile. Numerose imitazioni – anche ad opera dello stesso autore originale – sono infatti rintracciabili, oltre che nello stesso cimitero di Staglieno, anche in necropoli estere sia in Europa che nelle Americhe.

La principale replica venne realizzata dall’autore nel 1891 per la propria cappella funeraria al Cimitero del Verano, la cui costruzione era iniziata nel 1885 in forma di un tempio aperto su tre lati

Argentina Home LAVEZZI 22 Jerseys

Argentina Home LAVEZZI 22 Jerseys

BUY NOW

$266.58
$31.99

. La statua è stata recentemente vandalizzata con la rottura delle dita della mano destra e della canna della tromba.

United States Away CAMERON 20 Jerseys

United States Away CAMERON 20 Jerseys

BUY NOW

$266.58
$31.99

; font-weight: bold wholesale black socks; margin: 0″>Altri progetti

Etiquetas: , , ,

Vinoř

Posted by darren - diciembre 31st, 2016

Vinoř – część Pragi what tenderizes beef. W 2007 zamieszkiwało ją 3 169 mieszkańców.

Běchovice • Benice • Bohnice • Braník • Břevnov • Březiněves • Bubeneč • Čakovice • Černý Most • Čimice • Dejvice • Dolní Chabry • Dolní Měcholupy • Dolní Počernice • Dubeč • Ďáblice • Háje • Hájek • Hloubětín • Hlubočepy • Hodkovičky • Holešovice • Holyně • Horní Měcholupy • Horní Počernice • Hostavice • Hostivař • Hradczany • Hrdlořezy • Chodov • Cholupice • Jinonice • Josefov • Kamýk • Karlín • Kbely • Klánovice • Kobylisy • Koloděje • Kolovraty • Komořany • Košíře • Královice • Krč • Křeslice • Kunratice • Kyje • Lahovice • Letňany • Lhotka • Libeň • Liboc • Libuš • Lipany • Lipence • Lochkov • Lysolaje • Malá Chuchle • Malá Strana • Malešice • Michle • Miškovice • Modřany • Motol • Nebušice • Nedvězí • Nowe Miasto • Nusle • Petrovice • Písnice • Pitkovice • Podolí • Prosek • Přední Kopanina • Radlice • Radotín • Ruzyně • Řeporyje • Řepy • Satalice • Sedlec • Slivenec • Smíchov • Sobín • Stare Miasto • Stodůlky • Strašnice • Střešovice • Střížkov • Suchdol • Šeberov • Štěrboholy • Točná • Troja • Třebonice • Třeboradice • Uhříněves • Újezd nad Lesy • Újezd • Veleslavín • Velká Chuchle • Vinohrady • Vinoř • Vokovice • Vršovice • Vysočany • Wyszehrad • Záběhlice • Zadní Kopanina • Zbraslav • Zličín •

runners water bottle holder best running hydration packs bottle in a glass

Etiquetas: , , ,

Anna Erlandsson

Posted by darren - diciembre 31st, 2016

December 21, 1956

Anna Margareta Erlandsson (born December 21, 1956) is a Swedish short film creator, designer, illustrator and animator. In 2004 she won the award for Best short film at Guldbaggegalan, for the animated movie Glenn, the Great Runner, for which she also received the Public choice award at Goteborg International Film Festival.

Erlandsson was born in Bromma but moved to Värmland at the age of 16, to study at a ski college. She later came to Vålådalen in Jämtland and decided to live in this area later on. Before the move to Jämtland and Rödön in 1989, Erlandsson lived in Stockholm for a few years.

She studied at a preparatory art school in 1978 and continued with four years at Konstfack (1978–1982), where she also did a further education for designers in 1986. After this Erlandsson took a lot of short courses, among others at Gerlesborgskolan, Ordfront and before she continued with an animation education at (1998-2000).

Erlandsson has three sons, a husband and lives on a small farm with two dogs, a cat and sheep. She has a lot of interests in addition to her work and includes skiing, running and kayaking.

After Erlandssons four years at Konstfack she started freelancing as an illustrator, exhibition designer and model builder. She has worked for newspapers, museums and munincipalities with all kinds of materials such as mosaic and textile and has also done a lot of separate exhibitions. One example of her design is of the hydropower museum in Krångede, Jämtland. Since 1991 Erlandsson has worked as an illustrator and designer for the nature information company . She is also one animator out of five of the company . In 2004 she made Glenn, the Great Runner, a three minutes animation about a man, Glenn, who is running in a competition but who, through the whole race, is being helped and supported by his wife. For this film she won the award for Best short film at Guldbaggegalan and received the Public choice award at Goteborg International Film Festival. Erlandsson has said that she did the film to get the debate going on why teenage girls set aside their own interests in favor for serving their men as fast as they fall in love. This year she also made Sjuk-Huset , a two minutes animation about a day at a hospital. Erlandsson did the vignette to the 29th Goteborg International Film Festival in 2006 and the seven minutes animation Hanspår. This film is about a nature program that discusses the inexplicable behavior of a big group of individuals- the European males. She also did her first non-animated work, I lust och nöd. To the tunes of Verdi a white-dressed bride goes cross country skiing with a long veil behind her. This film stars Anna Erlandsson herself as the main character watertight pouch. Since this year stainless steel cycling water bottle, 2006, Erlandsson is also an honorary member of , Women in Film and Television. In 2009 Erlandsson did the four minutes, animated short film as one part out of eight for the feature film . Erlandssons animated short is about Doris, a cleaning woman at the Film institute. On her way to work she finds a document from the , which she reads and reflects up on. This leads to Doris deciding to help out with some problems that needs to be corrected.

The book Svenska mjölkbönders ordlista was published in 2009 and is a wordlist of 145 out of thousands of all the Swedish words that contain the word “ko”, all combined with Erlandssons illustrations. Another book that she has been a part of is the educational children’s book Min vän Molle from 1995, in which Erlandsson did the illustrations and Curt Lofterud the text. Maya Westlund started working for Erlandsson in 2013.

Etiquetas: ,

« Previous Entries  

MCM Rucksack | Kelme Outlet | maje dresses outlet| maje dresses for sale

kelme paul frank outlet new balance outlet bogner outlet le coq sportif outlet Centrado en la moda la cultura las entrevistas y la alta cocina